سوره های سوز

سنگلاخ، در ها یست سرسبز و زیبا که آ بهای سرد و گوارا از چشم هها، جویبارها و رودخان ههای کوچک و بزرگ آن در تمام فصول جار یست. بهار د لانگیز آ نرا موسیقی آ بهای روان، نواهای پرندگان خوش الحان، همراه با شرشرِ بر گها و شکوف ههای چش منواز درختان، نسیم سحرگاهان و شبنم گیاهان، خاطر هانگیز م یسازد. تابستان آن پربار، پاییز آن رنگین و زمستان نقره فا ماش آرامش بخش است.

تنهایی و خلوت با هم یکی نیستند؛ وقتی تنهایی می توانی براحتی خود را فریب دهی که راه درست . را می پیمایی، ولی خلوت بهتر است خلوت یعنی تنها باشی ولی احساس تنهایی نکنی .و ارجح تر است کسی را بیابی تا آینه تو باشد بخاطر داشته باش تنها در قلب دیگری است که .می توانی خودت و حضور خدا در وجودت را ببینی

شطح، سرطان نوشتن است برای بالارفتن از نردبان خود؛ قلم شطح، زورق بحر تفکّر است، و خانه تعمّق، غرق در پیچک تخیّل است و در شطحیّات، موج مرجان و روح ریحان با من است. پس من عبور جادّه شطح را از سایه‌های خسته و افتاده دل دردمند خود، دست گرفتم تا قلمم از غلاف غفلت به درآید و به دوات تفکّر انداخته شود تا کلام من، بوی گندم و شطح من، عطر تبسّم ‌دهد و مقبول طبع مردم صاحب‌نظر شود.

به این دلیل آغاز به نوشتن کردم که دیگر می توانم چیزها را تا حدودی همانطور که هستند ببینم، نه همانطور که هستم. در سنی هستم که به قدر کافی از انرژی جوانی و به قدر کافی از خرد پیری برخوردارم. من ارزش زندگی را می دانم و قدر آن را به خو بی دارم.