برداشت ها(تأملی درباره بودن)

هم نفسم هر زمستان که از راه میرسد در روزهای برفی با یاد تو سفری به گذشته میکنم و به دنبال ردّ پای تو که تا عمیقترین جایگاه قلبم لانه دارد میگردم، لذّت اولین دیدارمان هنوز مستم میکند. وقتی به یادت در خاطرات آبان قدم میگذارم انگار گلها برایم نشانی از تو دارند خوشبوتر و دلفریبتر، وقتی به تو فکر میکنم شور و شادی تمام وجودم را فرا میگیرد. گاهی ذهنم را به کودکی بر بالهای بادبادکی سرگردان پرواز میدهم که مدام دلتنگ توست. ولی نیک میدانم که عشق تو هر روز و هر شب میهمان دل عاشق و بیقرار من است.

سنگلاخ، در ها یست سرسبز و زیبا که آ بهای سرد و گوارا از چشم هها، جویبارها و رودخان ههای کوچک و بزرگ آن در تمام فصول جار یست. بهار د لانگیز آ نرا موسیقی آ بهای روان، نواهای پرندگان خوش الحان، همراه با شرشرِ بر گها و شکوف ههای چش منواز درختان، نسیم سحرگاهان و شبنم گیاهان، خاطر هانگیز م یسازد. تابستان آن پربار، پاییز آن رنگین و زمستان نقره فا ماش آرامش بخش است.

> **«مخشش...»** > **همان گوشه‌ی لرزانِ دل است؛** > **جایی که کلمات، دیگر صاف و یکدست نیستند،** > **بلکه از لرزشِ حروف، حقیقتِ تهِ دل را می‌گویند.**

من آنچه می‌نویسم، فقط گزارشِ مهاجرت نیست؛ بلکه **مقدس‌سازیِ رنج است.** من می‌خواهم صدایِ لرزان و سوخته‌ی کسانی باشم که در میانِ دو جهان (وطن و غرب) گم شده‌اند و تنها دارایی‌شان، اشک و هویتِ ناخواسته است.

گاه مشکلات اقتصادی و تنگناهای مالی افراد باعث شده که آنان جهت تعدیل شرایط مالی و رفع گرفتاریهای خود اقدام به رهن اموال منقول یا غیرمنقول خویش نمایند که این امر منجر به حبس مال و یا ملک در جهت منافع مرتهن و مقید شدن مالکیت و تصرفات راهن خواهد شد و راهن با علم به این محدودیتها خود را در چنین وضعیتی قرار میدهد

تنهایی و خلوت با هم یکی نیستند؛ وقتی تنهایی می توانی براحتی خود را فریب دهی که راه درست . را می پیمایی، ولی خلوت بهتر است خلوت یعنی تنها باشی ولی احساس تنهایی نکنی .و ارجح تر است کسی را بیابی تا آینه تو باشد بخاطر داشته باش تنها در قلب دیگری است که .می توانی خودت و حضور خدا در وجودت را ببینی

شطح، سرطان نوشتن است برای بالارفتن از نردبان خود؛ قلم شطح، زورق بحر تفکّر است، و خانه تعمّق، غرق در پیچک تخیّل است و در شطحیّات، موج مرجان و روح ریحان با من است. پس من عبور جادّه شطح را از سایه‌های خسته و افتاده دل دردمند خود، دست گرفتم تا قلمم از غلاف غفلت به درآید و به دوات تفکّر انداخته شود تا کلام من، بوی گندم و شطح من، عطر تبسّم ‌دهد و مقبول طبع مردم صاحب‌نظر شود.

صحنه‌هایی که در موقع خوابیدن، ما درون آن قرار می‌گیریم و با دیدن ، شنیدن و بودن در وضعیتی خاص، شیرین یا تلخ روبرو می‌شویم را رویا می‌گویند، رویاها جاده‌هائی به سوی ذهن ناخودآگاه است.