سنگلاخ زادگاه من

من آنچه می‌نویسم، فقط گزارشِ مهاجرت نیست؛ بلکه **مقدس‌سازیِ رنج است.** من می‌خواهم صدایِ لرزان و سوخته‌ی کسانی باشم که در میانِ دو جهان (وطن و غرب) گم شده‌اند و تنها دارایی‌شان، اشک و هویتِ ناخواسته است.

تنهایی و خلوت با هم یکی نیستند؛ وقتی تنهایی می توانی براحتی خود را فریب دهی که راه درست . را می پیمایی، ولی خلوت بهتر است خلوت یعنی تنها باشی ولی احساس تنهایی نکنی .و ارجح تر است کسی را بیابی تا آینه تو باشد بخاطر داشته باش تنها در قلب دیگری است که .می توانی خودت و حضور خدا در وجودت را ببینی

شطح، سرطان نوشتن است برای بالارفتن از نردبان خود؛ قلم شطح، زورق بحر تفکّر است، و خانه تعمّق، غرق در پیچک تخیّل است و در شطحیّات، موج مرجان و روح ریحان با من است. پس من عبور جادّه شطح را از سایه‌های خسته و افتاده دل دردمند خود، دست گرفتم تا قلمم از غلاف غفلت به درآید و به دوات تفکّر انداخته شود تا کلام من، بوی گندم و شطح من، عطر تبسّم ‌دهد و مقبول طبع مردم صاحب‌نظر شود.

به این دلیل آغاز به نوشتن کردم که دیگر می توانم چیزها را تا حدودی همانطور که هستند ببینم، نه همانطور که هستم. در سنی هستم که به قدر کافی از انرژی جوانی و به قدر کافی از خرد پیری برخوردارم. من ارزش زندگی را می دانم و قدر آن را به خو بی دارم.